یکی از چالشهای اصلی اثبات مرجعیت علمی قرآن کریم، مسأله دسترسی عموم مردم به وحی الاهی است. از جمله دیدگاههای قابل ذکر در این بحث، دیدگاه علم دینی علامه جوادی آملی است. ایشان بیان میکنند عامۀ مردم به محتوا و مضمون وحی الاهی دسترسی مستقیم ندارند و صرفا الفاظ وحی به آنها رسیده است و از آنجا که فهم شخصی، واسطۀ میان آنها و محتوای وحی الاهی است؛ بنابراین فهم عموم از قرآن، دلیل نقلی خطاپذیری به شمار میآید که با حقیقت وحی الاهی متفاوت است. مقاله حاضر در ابتداء، با نقد دیدگاه فوق - با استمداد از مبانی خود علامه جوادی در بحث از مرجعیت علمی قرآن- در بحثی تفسیری بیان میکند که از نگاه آیات قرآن کریم، عموم مردم با وساطت پیامبر اکرم، دسترسی به وحی الاهی دارند و سلسله مراتب انزال و تنزیل قرآن کریم در نهایت به عامه مردم ختم میشود. در همین چارچوب، بر طبق آیات قرآن کریم، عموم مردم در قالب مفهوم «نور» بهرهمند از نزول دفعی قرآن و در قالب مفهوم «ذکر» بهرهمند از نزول تدریجی قرآن هستند، بنابراین عموم مردم از طریق این دو مفهوم، به شکل مستقیم، بهرهمند از وحی الاهی هستند و در نتیجه میتوان به یکی از موانع اصلی مرجعیت علمی قرآن کریم به شکل مناسبی پاسخ داد.
