1
استاد یار گروه علوم حدیث، جامعه المصطفی العالمیه (ص)، قم، ایران
2
طلبه سطح4 تفسیر تطبیقی، موسسه آموزش عالی فاطمه الزهراء علیها السلام، اصفهان، ایران
چکیده
نوع نگرش انسان به مرگ در سرنوشتش تأثیر دارد. با انتقال فضاهای ملموس و قابل شناخت به فضاهای نامأنوس، دریچههای جدیدی از مفاهیم معرفتی قرآن در بینش انسان گشوده میشود؛ به همین علت ضروری است استعارههای مفهومیگستردۀ «مرگ» در قرآن و روایات بررسی گردد. استعارۀ جهتی و جسمبخشی دو قسم از استعارههای مفهومی بوده که این رویکردِ معناشناسی شناختی دربارۀ مرگ، در آنها بهخوبی مشهود است. در بررسیهای انجامشده بر آیات و سخنان امیرمؤمنان(ع) با روش توصیفی-تحلیلی، «مرگ» در واژههایی چون «موت،اجل، لقاءالله، رحیل و...»، بهشکلهایمختلفی از استعارههای جهتی و جسمبخشی مفهومسازی شده است و جنبههایی مانند حتمی و نزدیکبودن مرگ، سخت یا راحتبودن، گذرابودن زندگی، احاطۀ مرگ و راه فرارنداشتن از آن، ناگهانیبودن، فراگیری و نفوذ را ملموس ساخته است؛ ازجمله استعارههای جهتی: نزدیک و دور، داخل و خارج، بالا و پایین و بازگشتبودن است؛ استعارههای جسم بخشی نیز عبارتاند از: درون و بیرونبودن مرگ بهعنوان استعارههای ظرفی؛ خوراک و شراب (مستکننده، دارای طعم و رنگ)، آب (آب گوارا و دریای دارای گرداب)، ابر تیره، هدیه، درب و پلبودن مرگ از نوع استعارههای مادی و از انواع استعارههای جسمبخشی است. با دقت در کانون این استعارهها دو چهرۀ متفاوت از مرگ نسبت به افراد و موقعیتهای مختلف بازتاب یافتهاست: چهرهای محبوب برای مؤمنان و اولیاءالهی و چهرهای خشن و مکروه برای کافران.